Hayal Pozantı’nın pratiği soyutlama, dil ve görsel sistemler ekseninde geliştirdiği özgün bir görsel evren aracılığıyla algı, iletişim ve gerçeklik arasındaki ilişkiyi araştırır. Sanatçı, pratiğinin erken dönemlerinde, kendine özgü işaretler ve sembolik biçimlerden oluşan kişisel görsel bir alfabeyle, dili soyut bir yapıya dönüştürerek iletişim, temsil ve anlam üretimi süreçlerini sorgular. Güncel pratiğinde ise bu görsel dil, daha organik ve sezgisel bir resim anlayışı doğrultusunda yeniden biçimlenerek biyomorfik formlara, hayali peyzajlara ve mücevher tonlarını andıran canlı renk katmanlarıyla kurulan resimsel evrenlere dönüşür. Resim, çizim ve dijital medya arasında çalışan Pozantı, sistematik araştırma ile sezgisel üretimi bir araya getirerek dil, doğa ve algı arasındaki sınırları yeniden tanımlar; kendi iç mantığına sahip, sürekli dönüşen görsel dünyalar inşa eder.
