Var olduğumuzu nasıl ispatlarız?

Özlem Günyol ve Mustafa Kunt’un “Yukarı Düşenler” sergisi üzerine Fisun Yalçınkaya’nın izlenimleri…

Hayatını şehirde geçirmiş hemen herkes gibi ben de ıssız sokaklar yerine kalabalık caddeleri, hışır hışır ağaçların altı yerine korna sesleri arasında trafiği, tenha bir parktaki bank yerine akın akın kalabalıklarla bindiğim metrodaki boş koltuğu güvenli bulurum. Bu öyle şaşılacak bir şey değil tabii ama ara sokakların güvensizliğinin başka sevimli sembolleri de yıktığını gösteriyor. Tabii mutlaka ben de yorulur, sıkılırım bu tantanadan; gürültüye öfkelenmek gündelik bir düşünce sporu, yaşaması zor bir şehirdeyiz, bazen yürümek bile mücadele istiyor. Ama Instagram terapistlerinin ağzıyla söyleyecek olursam -belki alışkın olduğumuz travmayı arayıp ona bağlandığımız için- bana göre huzur ve güven, yorucu da olsa şehrin kalabalığına karışmaktır.