Gece Vakti’nden geriye kalanlar

Daha önce işleri üzerine düşünme ve yazma fırsatı yakaladığım Berke Yazıcıoğlu’nun “Gece Vakti” isimli sergisine doğru hareket ederken kulağımda Sky Ferreira’dan Night Time My Time çalıyor.

Geceye doğrudan referans veren bir sergiyi gündüz saatlerinde gezmenin verdiği tezatlıkla kendimi Dirimart’ın Pera’daki mekânında buluyorum. Beyaz duvarların arasına nizami bir şekilde dizilmiş yüksek kontrastlı resimler beni karşılıyor. Yazıcıoğlu’nun renkleri keskin bir şekilde kullandığı resimlerine bakarken tıpkı Sky Ferreira’nın şarkısında olduğu gibi boşluğa düşüyorum. Bu boşluk hissi ilk başta afallatsa da daha sonra beni sanatçının özel ve kamusal alan arasındaki tansiyondan beslendiği kavramsal çatıya ulaştırıyor.

Yazıcıoğlu’nun önceki işlerinden alışkın olduğumuz bu homoerotik tansiyon, “Gece Vakti” sergisiyle daha da belirgin bir forma bürünüyor. Siyah lateks kostümlerin ardına gizlenen tanımsız ve cinsiyetsiz bedenler, Yazıcıoğlu’nun dünyasında minimalist nesnelerle aynı zeminde buluşuyor.