Doğan, gözün mekan ve zamana karşı sergilediği paradoksal duruşa odaklanıyor.
Belirleyici olarak izleyici perspektifinden yola çıkan Doğan Doğan, mikro ölçekten makro ölçeğe uzanan her zeminde karşılaşılan katman yapısını işlerine taşıyor. Göz – mekan – zaman üçgeninde çevrelenen işleri, daima daha uzakta ve derinde olanı görmeyi arzulayan gözün tatminsizliğini ve merakını görselleştiriyor. Bütün bu tatminsizlik ve merak içerisinde büyüyen kaos, kontrolsüz bir düzeni de beraberinde getiriyor.
Doğan Doğan’ın eserlerinde yağlıboya, alışılmışın aksine suluboya benzeri bir teknikle kullanılıyor. Bu tutum; Doğan’ın eserlerinde yer vermeyi özellikle tercih ettiği katmanların belirginleşmesini sağlarken, bu katmanlar arasında şeffaflığı da görünür kılıyor. Eserler genelinde yer alan bu ikirciklilik; mikro ile makro, derin ile sığ, ince ile kalın, açık ile koyu, siyah ile beyaz ve küçük ile büyük arasındaki tüm gel-gitleri karşılıyor. Doğan Doğan'ın işleri, kaotik yapılarılarıyla beraber, kendi içlerinde kontrollü bir rastlantısallığa sahip. Bu yönüyle resimler; bir yandan etkileşimci ve dışavurumcu anlayışın etkilerini taşırken, bir yandan da tüm gerçekliği ile izleyiciyi somut bir katmanlar bütünü ile başbaşa bırakıyor. İçleri her malzeme ile defalarca dolabilecek bu katmanlar, sanatçının, duygu ve sezgisellik bakımından Hermann Nitsch, konsept ve araştırma yönünden Simon Starling ve Hans Hacke gibi isimlerden aldığı ilham doğrultusunda gittikçe derinleşiyor.
