Dirimart, Berke Yazıcıoğlu’nun galerideki ikinci kişisel sergisi Helix’i duyurmaktan mutluluk duyar. Duvarlara yayılan animasyonlar serginin merkezinde yer alırken doğadaki döngülerden gezegen hareketlerine, dijital gözetleme sistemlerinden mahremiyetin sınırlarına kadar pek çok kavramı iç içe geçiriyor. İzleyiciyi hem izleyen hem de izlenen konumuna yerleştiren bu yerleştirme, günümüz teknolojilerinin yarattığı kesintisiz denetim halini sarsıcı bir dille sorguluyor. Helix, zamanın ve teknolojinin kontrolü altındaki modern insan deneyimini, müziğin ve çizimin gücüyle yeniden tanımlıyor.
Berke Yazıcıoğlu’nun pratiği resim, çizim, tekstil ve animasyon gibi disiplinler arasında dokunan, temelini çizimin iletişimsel gücünden alan çokkatmanlı bir yapıdır. Görsel iletişim tasarımı geçmişini güzel sanatların kavramsal derinliğiyle harmanlayan sanatçı, pratiğinde özellikle imgenin ideolojiyi aktarma, sosyal yapıları pekiştirme veya sarsma kapasitesini mercek altına alır. Erken dönem işlerinde arzu ve toplumsal düzen arasındaki gerilimi, erotizm ve sosyal normlar üzerinden tartışan sanatçı, güncel üretimlerinde klasik müzik partisyonlarını görsel birer anlatı ve analitik bir okuma üzerinden yeniden kurgular. Güç dinamiklerini, çokfigürlü kompozisyonları ve ardışık yapıları aracılığıyla halk hikâyeleri ve masallar gibi geleneksel anlatı türlerine paralel bir görsel dille işleyen Yazıcıoğlu, izleyiciyi kişisel özlemler ile sivil düzenlemelerin ebedi çatışmasını keşfetmeye davet eder.
Helix, dairesel hareketi doğal ve insan yapımı sistemlerin ortak bir yapısı olarak ele alırken gözetleme ve zaman arasındaki bağları inceleyen multimedya bir yerleştirme olarak izleyiciyle buluşuyor. Yerleştirmesinde Maurice Ravel’in Daphnis et Chloé eserindeki “Lever du Jour” [Gündoğumu] temasını analitik bir gözle mercek altına alan Yazıcıoğlu, melodiyi trigonometrik düzlemin Z ekseni üzerinde haritalandırarak sirkadiyen ritmi anımsatan mekanik bir omurga ve döner bir saat oluşturuyor. Mekânın merkezinde sergilenen taslaklar, diyagramlar ve dairesel nota portesi, armonik dizilerden gezegen yörüngelerine kadar her yerde karşımıza çıkan $sin=cosX$ dalgası gibi döngüsel kalıpların analitik sürecini belgeliyor. Müzik, mekânda saat-motor gibi bir işlev görerek dairesel, sarmal bir hareketle ritmi belirliyor. Mavi tonlar ve karanlık işlere hâkim olurken gizem, soyutlama ve mesafe gibi temaları destekliyor.
Sergideki animasyonlar ve çevre duvarlardaki resimler, mahremiyet ve denetim temalarını işleyerek izleyiciyi röntgenci ile gözlemlenen arasındaki mahrem boşluğa yerleştiriyor. El çizimi sahnelerdeki mobese görüntüleri ve dürbünlü figürler sayesinde izleyici, hem gözetlenen özneleri hem de izleme eylemini gerçekleştirenleri aynı anda dışarıdan gözlemleme imkânı buluyor. Büyük veri ve sosyal medya gibi teknolojilerin yarattığı her şeyi gören gözler, insan deneyiminde tektipleşmeye yol açan kolektif bir özcasusluk (self-spying) pratiği sunuyor. Karşılıklı duvarların oluşturduğu paralel yerleşim, izleyiciyi doğrusal bir harekete zorlayarak mekânın kendisini de animasyonlardaki kesintisiz akışın ve teknolojik denetim döngüsünün fiziksel bir parçası haline getiriyor.
Berke Yazıcıoğlu’nun müzikal yapılar, teknolojik denetim döngüleri ve dairesel hareketin matematiği üzerine analitik ve görsel araştırmalarına dayalı son dönem üretimlerini bir araya getiren Helix, 12 Mart–26 Nisan 2026 tarihleri arasında Dirimart Pera’da görülebilir.
