Damla düşmez. Tereddüt içindedir.
Birikir; büyür; ağırlığı onu bir arada tutan gerilimi aşıncaya değin, yüzeye tutunur.
Sonra kendini bırakır; ardında bıraktığı izle, onu kimsenin konumlandıramadığı o yerde duruverir. Sergideki resimler, işte bu anların kayıtlarıdır.
Dirimart, Peter Zimmermann’ın galerinin Londra mekânındaki ilk kişisel sergisi sabit akış’ı duyurmaktan memnuniyet duyar. Epoksiyi resim malzemesi olarak otuz yılı aşkın süredir ustalıkla kullanan ve birbirinden farklı eser gruplarını, dijital estetik ile malzemenin fiziksel doğasının kesişiminde konumlandıran sanatçının Londra sergisi, onun ilk kez sergilenecek yeni tuval üzerine epoksi çalışmalarından bir seçkiyi izleyiciyle buluşturuyor.
Peter Zimmermann resme, malzemelerin fiziksel özelliklerinin ardındaki saklı estetiği keşfetmeye yönelik yeni bir deneyler dizisi olarak yaklaşır. Görsel bilginin büyük ölçüde pikseller aracılığıyla algılandığı bir dünyada sanatçı, sayısal yaratıcılığın potansiyelini hiçe saymadan el emeğini önceliklendirir. Deneyim, malzemeyle, yani tuval üzerindeki sentetik reçineyle geçirilen zamanla şekillenir; Zimmermann’ın çeşitli jestlerle inşa ettiği yeni iş grubunun ortaya çıkmasını sağlayan şey, kararlarını kendi veren bu malzemedir.
Resimlerde, harekete geçmiş ve hareketi durma noktasına gelmiş renk merkezdedir: mavinin içinde yükseliyormuş gibi görünen baloncuklar, kırmızı bir zemin üzerinde kümelenen boncuklar, cam yüzey sanki az önce buğulanmışçasına mor bir alan boyunca süzülen yeşil damlalar… Fizikte viskozite, akışa karşı gösterilen direncin ölçüsüdür. Viskoz bir şey ne katıdır ne de sıvıdır; ikisinin arasında bir yere doğru ilerler, yavaştır. Sergideki eserler tam da bu aradalıkta ortaya çıkar. Sanatçı rengi, miktarı, yeri ve açıyı belirlerken gerisi reçinenin kararlarıyla şekillenir. Form dayatılmaz, reçinenin donmasıyla kapanan zaman aralığında müzakere edilir. Tuval üzerinde nihai olarak beliren şey ise, ikinci katılımcısı konuşmayan ancak son derece belirgin bir iradeye sahip iki taraf arasındaki diyaloğun bir sonucudur.
Viskoz olanın pek de iyi bir itibara sahip olduğu söylenemez. Jean-Paul Sartre onu, sahip olunamayan ve bunun yerine sahibine tutunan yapışkan bir madde olarak tanımlamış; Mary Douglas ise, katı ve sıvı kategorilerini aynı anda ihlal etmesi sebebiyle, onu düzenin bozulması olarak görmüştür. Resimler bu ikircikliliğin farkındadır. İlk bakışta büyük bir güzelliğin taşıyıcısıdırlar: parlak, derin ve neredeyse süsleme gibidirler. Bir daha bakıldığında ise oluşumlar hücreleri, salgıları, izin almadan büyüyen şeyleri çağrıştırırlar. Burada, çekim ile hafif bir huzursuzluk birlikte var olur. Eserlerdeki güzellik pürüzsüz değildir. Gerisini reçinenin parlaklığı tamamlar. Resimlere bakan kişi burada, damlaların arasında bulanıklaşmış bir biçimde, kendisinin ve mekânın yansımasını görür görür. Yüzey, önünde olup biteni yansıtırken aynı zamanda içeriye, üst üste birikmiş tortu katmanlarına doğru bir bakış aralar. Alttaki tuval artık yalnızca bir resim yüzeyi değil, sığ bir su kütlesi yatağıdır. İzleyici aynı anda hem resme hem de resmin içine bakar.
Zygmunt Bauman, artık hiçbir şeyin biçimini koruyamadığı akışkan bir modernite içinde yaşadığımızı söyler. Niklas Luhmann ise buna, hiçbir şeyin zaten hiçbir zaman katı olmadığını söyleyerek karşılık verecektir: toplum, ortaya çıktığı anda yok olan olaylardan oluşur; bize yapı olarak görünen her şey, yalnızca kendinin tekrarı olan bir akıştır. Sergideki resimler ise bizlere üçüncü bir hikâye anlatır. Aslında her şey akışta değildir. Pek çoğu takılıp kalır, ipliksi uzantılar oluşturur, yavaşlar ya da yarı yolda katılaşır. Hareket sandığımız şey, çoğu zaman yalnızca ağır ilerleyen bir gecikmedir; durağan sandığımız şey ise, henüz tamamlanmamış bir düşüştür. Brisbane’de bir parça zift, 1927’den bu yana bir huninin içinden damlamaktadır; damla yaklaşık on yılda bir kendini bırakır. Viskozite bir sabır meselesidir ve sabır, ölçekle ilgilidir.
Serginin başlığı sabit akış, çift bir anlama gönderme yapar: sabit, sakin, hareketsiz olan ile farklı zaman dilimlerinde hareket eden şeyleri aynı anda imler; dolasıyısla sabit akış, tek nefeste hem duruşu hem de sürekliliği içinde barındırır. Resimlerin durduğu yer de tam olarak burasıdır. Henüz formunu bulamamış, ama formunu kaybetmeyi bırakmış; akışı durma noktasına gelmiş, ama yine de devam etmekte olan şeyin tam da o ânını gösterirler. Bundan sonra ne olacağını zaman gösterecektir.
sabit akış, 8 Ekim–7 Kasım 2026 tarihleri arasında Dirimart Londra’da ziyaret edilebilir.
