Nuri Bilge Ceylan’ın Asya ve Avrupa’nın kesişimindeki Türk kimliğini ortaya koyan eserleri, postmodern varoluşsal temaların yanı sıra coğrafi yerlerin ve yerel geleneklerin incelikli zenginliklerini yakalayan, psikolojik portreler üzerine yoğunlaşıyor. Tek plan çekim ve alışılmadık bakış açıları kullanan Ceylan’ın filmleri durağanlığın ve gölgenin başrol olmasına yönelik bir arzuya ihanet ediyor. Fotoğraflarında derin bir imgeleme ile oluşan taahhüt, filmlerinin ardındaki ipuçlarını yakalıyor. Film karelerinden farksız olan fotoğraflar, kendi başlarına durup, ağıdı bir zarafet haline getiren saf kompozisyonlar olarak karşımıza çıkıyor. Babamın Dünyası’nda Ceylan ürpertici bakışını, ilk üç filmi Koza (1995), Kasaba (1997) ve Mayıs Sıkıntısı (1999)’nda başrol oynayan babası Mehmet Emin Ceylan'a çeviriyor. Sevgi ve kayıp gibi evrensel temaları barındıran babasının bu zengin portreleri, yoğun duyguları barındıran soğukkanlı çehresini resmederek onu yaşlı ve kaçınılmaz olarak incinebilir birisi olarak da karşımıza çıkarıyor. Ustaca manipüle edilmiş ışığın ve karmaşık iç mekanların kullanıldığı görüntüler, monotonluk hissini derin hümanistik tasvirlerlerle sunmasından Turner ve Büyük Breughel gibi ressamların tablolarına benzetilmiştir. Dokunaklı işleri ve dürüst tasvirleri, asla bitmeyen bir filmin parçaları gibi hissettiriyor ve böylece sanatla yaşam arasındaki çizgiyi bulanıklaştırarak Ceylan'ın gerçekçiliğini ortaya koyuyor.
