Nuri Bilge Ceylan, mükemmel bir düzen içindeki panoramik ortamda kurgulayarak insanların resimlerini çektiğinde onlar da onun kamerasının bakışına karşılık verir gibidir – yine de onların bakışının nasıl görüneceğine Ceylan karar verir. Bu insanlar bazen meraklı, bazen mağrur, bazen üzgün veya bazen de bıkkın görünür. Ancak onları aklımızda tutmamız, onların kim olduğunu, neler düşündüğünü merak etmemiz için bizi zorlayan şey, kameraya bakışlarıyla verdikleri karşılıktır. Ama, yüz ifadeleri belirsiz olduğu, farklı haletiruhiyeler ve duygular gösterdikleri için, bunu asla bilemeyiz – zira insan ruhu, birçok seviyeden oluşmaktadır.
John Berger, aynı adlı kitabında sanatın tamamen “bakmak üzerine” kurulmuş olduğunu söyler. Ceylan, yaşamın giriftliğini ve anlamın katmanlarını filmlerinde olduğu gibi fotoğraflarında da kutlar ve karakterlerinin görüntülerini dondururkenki o güçlü anlatım, onun yeteneğinin belirli bir çevrenin, kültürün ya da tarihin de ötesinde olduğunu ortaya çıkarır. Sergide yer alan seçki Ceylan’ın o “dondurulmuş an” içerisinden dünyaya nasıl baktığını gösterir.
