Morrison’ın “bozulmuş manzaraları” özellikle duvar resimlerinde kullandığı yakın plan bitki desenleri ve zıt renklerle, izleyiciye özgün bir manzara deneyimi sunarken, resmin kendisini “anlatıcı” ya da “betimleyici” olmaktan çıkarıyor.
Eserlerinde Pop Art’tan, özellikle de Roy Lichtenstein’ın yapıtlarından etkiler taşıyan sanatçı; seyirciyi akademik formalizm ile kendi yarattığı optik deneyim arasında bir yolculuğa çıkartıyor. Bu yolculukta, yararlandığı farklı mecralar ve tercih ettiği sade tasvir ile, doğanın karmaşıklığı ve basitliğini aynı anda ortaya koyuyor.
Morrison’ın resmettiği manzaralar, doğal formların ayrıştığı, kurgulanmış birer mahal haline geliyor. Bu mahal, izleyiciye resimleri özgürce irdeleyerek; renklerle, kokularla ve kendi deneyimleriyle detaylandırma şansı veriyor. Bu nedenle de Morrison’ın işleri, alışılagelmiş peyzaj ve doğa manzaraları dışında; merak uyandıran birer deneyim olarak seyircinin zihninde kendine yer buluyor.
